Երկու տող պայքարի ոճերի տարբերության մասին

Նախաբան. ես չգիտեմ պայքարի ճիշտ ձևը որն է, բայց դուք էլ ճգիտեք, Լևոնն էլ չգիտի։

Բարև։ Ակամա համեմատում եմ այս իրավիճակը 2008-ի հետ։ Ու այսպիսի խառը մտքեր են գալիս։ Ինչի՞ ենք մենք մտածում, որ պայքարելու միակ ճիշտ ճանապարհը օր ու գիշեր հրապարակում լռվելնա ու մարդաքանակ ապահովելը։ 2008-ին ամեն ձև փորձում էին մարզերից մարդկանց բերել հրապարակ, որ շատ լինենք, բայց միգուցե ճիշտը հենց տեղերում միտինգներ կազմակերպելն ա։ Ինձ շատ դուր ա գալիս Գյումրիում միտինգ անելու գաղափարը։ Որ քո պայքարը են գլխից գրանցում չունի կարող ես ավելի ճկուն լինես։ Լևոնը փաստորեն հակադրեց Ազատության հրապարակը Նախագահակնին, ու արդյունքում դարձավ Ազատության հրապարակի գերին։ Իսկ Րաֆֆին հակառակը պայքարը փաստորեն հանել է «քլաուդ»: Լղոզել է Երևանի փողոցներով, ու արդեն հանել է Երևանից դուրս` Աշտարակ, Վանաձոր, Գյումրի: Եթե սրանով չսահմանափակվի հնարավոր է ստացվի որ ամբողջ Հայաստանը Րաֆֆու տարածքն ա, իսկ Սերժը սահմանափակվի Նախագահականով: Լրիվ հակառակ պատկերը 2008-ի հետ համեմատ:

Ու ինձ նաև դուր ա գալիս, որ Րաֆֆին կիթը չի ցցել, այլ վազվզում ա, քայլում ա, ինչոր բաներ ա կազմակերպում, մարդկանց  հանդիպում։ Շատ ավելի ճկուն ու ինտերակտիվ ա գործում: Տենց ասած «վեբդվանոլ» պայքար ա տանում: Օրինակ նույն Սերժի հետ հանդիպումը համարում եմ իրան առավելություն տվեց։ Հիմա բոլորը տեսնում են որ եթե վաղը վիճակը սրանա ով էր կողը հաստացրել, ու ոչմի կոնստրուկտիվ քայլերի չէր գնում, ով էր փախնում երկխոսությունից։ Վերջիվերջո կարևորը արդյունքնա։ Մարդ ես, հնարավո՞ր է սենց ստացվի։

English version at http://ditord.com/